Merhaba tüm organik ve yapay yaşam formları,

Gecikmiş bir Teşekkürler 23 yazısı ile karşınızdayım. 24. yaşımın ilk ayını yaşadım bile ancak 23 yaşıma teşekkür edebilir hale gelmem biraz zaman aldı. Bu başlangıç kötü bir sene yaşadığımı düşündürmesin. Çok keyifli bir yaş geçirdim, maalesef bitişi biraz sancılıydı. Gri bulutlu düşüncelerimin, 23 yaşıma hak ettiği teşekkürü vermeyi engellememesi adına ruhumu toparladıktan sonra bu yazıyı yazmak istedim.

Teşekkürler 22 yazımda da bahsettiğim gibi 23 yaşına capcanlı ve çiçekler açmış olarak girdim. 5. sınıfı bitirecek olmanın heyecanı ve internlüğün hissettirdiği belirsizlik karmaşında gidip geliyordum. Bir aylık tatil sürecimde birçok kreatif iş ile uğraştım. Lello kütüphanesinin puzzle’ını yaptım, örgüler ördüm, birbirinden harika kitaplar okudum, filmler izledim. Ruhumu iyileştirecek yürüyüşlere çıktım. Bunların detayları hakkında bilgi sahibi olmak isterseniz durum raporuma göz atabilirsiniz.

Sonrasında mesleğe ilk adımlarımı atmaya başladım, birbirinden farklı rotasyonda birbirinden farklı insanla çalıştım. Mesleğime dair enfes bilgiler, deneyimler elde ettim. Bu deneyimlerin, aslında doktorluğun minicik bir kısmı olduğunu fark etmek hem insanı gelecek şeyler için heyecanlandırıyor, hem de “bunu kaldırabilmek bile çok zor daha fazlasıyla başa çıkabilecek miyim” endişesi ile dolduruyor.

---

Bu yaşımda birbirinden güzel insanlar tanıdım, harika düşünce birlikleri kurdum. Onlar sayesinde daha önce deneyimlemediğim hisleri yaşadım, yeni bakış açıları kazandım. Bazıları ile aramdaki bağlar kuvvetlendi, bazıları ile vedalaştım. Her biri ile geçirdiğim anlar birbirinden değerli ve keyifliydi.

Annem ve babamı çok daha iyi anladığım, onların da hayatı benim gibi ilk defa deneyimlediğinin farkına vardığım, iletişimimizin güçlendiği ve enfes muhabbetler ettiğimiz bir yaş oldu. Onların hayatımdaki varlığının ne kadar büyük bir şükür sebebi olduğunu her geçen gün daha çok keşfediyorum. Bu düşüncelerimle beraber sizi Ted Lasso’dan bir sahneye yönlendirmek istiyorum.

Öğrenme sevgim hep devam etse de hayretim yıl boyunca dalgalanmalar gösterdi, çok şükür ki hayretimi de belli bir eşik seviyesinin üzerinde tutabildim. Sosyoloji fakültemi bitirdim ama elbette düşünsel dünyamın ve okuma dünyamın vazgeçilmez bir eklentisi olarak hayatımda devamlılığını sürdürüyor. Bol bol okudum, dinledim, konuştum, yazdım. Üretkenlikle dolu bir yıl geçirdim.

Çok dinamik bir ekibe dahil olarak yazılımın daha önce el atmadığım alanları ile uğraşmaya ve harika şeyler öğrenmeye başladım.

Özgür Filistin sayesinde prangalarımdan bir bir kurtulmaya, beni eksik bırakan, vazgeçemeyeceğimi düşündüğüm tonlarca şeyi geride bırakmaya başladım. Bu süreç, en başta neden hayatımda bunlara yer verdiğimi sorgulamamı sağladı. Bir uyanışın eşliğinde hayattaki önceliklerim, hedeflerim değişti ve daha sağlam temeller ile öğrenme maceramı şekillendirmeye başladım. Fark ettim ki hayatımı bir sürü fazlalık ile donatmışım, tüm bunların ateşlemesi ile bahar temizliğine giriştim. Ruhumun ve zihnimin tozlu raflarını bir bir temizleye başladım, yavaş yavaş öğrenme maceram eski güzel heyecanını kazanmaya başlıyor. Bu nedenle ben de heyecan doluyum.

Baharları çok seviyorum, her yıl baharın gelişi ile tomurcuklanmaya başlayıp Mayıs ayında çiçek açmış oluyordum. Ancak bu yaşımda tomurcuklanmam epey bir süre aldı, yavaş yavaş çiçek açmaya başladım. Beklediğime değecek çünkü bu yaşımda daha öncekilerden daha eşsiz renklere bürünerek çiçek açacağımı hissediyorum.

Çiçeklerden bu kadar bahsetmişken hayatımı güzelleştiren, tefekkürümü derinleştiren bu yaşımda bana eşlik eden çiçeklerim ile bu yazıyı bitirmek istiyorum.

Okuduğunuz ve büyüme serüvenime eşlik ettiğiniz için teşekkürler, Allah’a emanet olun.