Merhaba tüm organik ve yapay yaşam formları,

İnsanların kendi deneyimlerini bir esere dönüştürmesi ve benim o esere erişip o kişinin düşündüklerinin, hissettiklerinin bir kısmını deneyimleme imkanına sahip olmam beni büyülüyor. Böyle şeyler keşfetmek için hayatımda, okuduğum kitaplarda, gittiğim müzelerde ve internette keşif avlarına çıkıyorum. Samimi bir şekilde sunulmuş minicik bir deneyim kırıntısı, keşif avına başlamam için yeterli. Benden başka bir bireyin dünyayı nasıl deneyimlediğini çözmeye çalışmak ruhumu canlandırıyor. Düşünce birliklerinin ruhumu kıpır kıpır yapmasının ana sebebi de bu zaten. Bu keşfettiğim şeyleri paylaşmak apayrı bir zevk veriyor. O nedenle yeni bir seriye başlıyorum: Moledro.

Moledro kelimesini seçmemin sebebi hissettiklerimi eksiksiz bir şekilde ifade ediyor olması.

Yüzyıllar önce ve binlerce kilometre uzakta yaşamış, asla tanışmayacağınız ancak yine de kafanızın içine girip tanıdık olmayan topraklarda gizli bir yolu işaretleyen yürüyüşçülerin bıraktığı küçük taş yığınları gibi deneyimlerinin kırıntılarını bırakabilen bir yazar veya sanatçı ile kurulan bağlantı hissi.

n. a feeling of resonant connection with an author or artist you’ll never meet, who may have lived centuries ago and thousands of miles away but can still get inside your head and leave behind morsels of their experience, like the little piles of stones left by hikers that mark a hidden path through unfamiliar territory.

The Dictionary of Obscure Sorrows

Paylaşacağım eserler; resimler, illüstrasyonlar, mimari yapılar, şiirler, bilimsel makaleler, filmler, müzikler her şey olabilir. Bayıldığım, gözlerimi kamaştıran, ruhumu kıpır kıpır yapan eserleri, bu eserlere emek harcayan sanatçıları ve bu eserler hakkında hissettiklerimi sizlerle paylaşmayı planlıyorum.

Kendime ve insanlara, hayat ve evren üzerine sorular sormaya bayıldığımı hepimiz biliyoruz. Çok sevdiğim bir arkadaşım da bunun için her gün bana bir soru yönelten 5 yıllık bir günlük almış. Doldurması aşırı keyifli, 5 yıl sonra cevapları okumanın daha keyifli olacağına eminim.

Yakın zamanda bu günlükte, portremi hangi ressamın yapmasını isteyeceğime dair bir soru okudum. İlk düşündüğüm an aklıma Arthem Chebokha’nın ‘Third Paint Eruption’ resmi geldi. Sevdiğim onca ressamdan önce bu resmin aklıma gelmesi ilk Moledro’da Arthem Chebokha’dan bahsetmem gerektiğini hissettirdi.

Kendisi Saint Petersburg, Rusya’da yaşayan bir dijital artist. Eserlerini Telegramda severek takip ettiğim Private Art kanalından keşfettim. Resimlerinin yanında progressive rock türünde müzik yapıyor. Progressive rock’ı benim gibi çok seviyorsanız, siz de müziklerine göz atabilirsiniz.

Bir sanat eserini teknik açıdan yorumlayacak kadar bilgim yok. Bu nedenle aylardır bu seriyi yapmayı erteliyordum ancak fark ettim ki bana hissettirdiklerini ifade etsem ve başkaları ile paylaşsam yeterli olacak, teknik yorumlarını profesyonellere bırakıyorum.

Artem Chebokha’nın eserlerine göz atınca aynı anda hem heyecanı hem huzuru hissediyorum. Bu duygu kompozisyonunu deneyimlemek enfes, bana başlangıçları ve bitişleri hatırlatıyor. Akif Kichloo’nın şiirinde dediği gibi ‘ Eğer düşünürsen, sadece düşünürsen. Sen de görürsün ki bir şeyin nasıl başladığı ve o şeyin nasıl bittiği birbirinden farklı değil. ‘ Bir şeyi bitiriyor olmak, yeni bir başlangıçta olduğumuzu bizlere hatırlatıyor. Bu resimler de bana yeni başlangıçlar, maceralar, doğumlardaki heyecanı, yerinde duramama hissini ve bitişlerdeki, ölümdeki sakinliği, huzuru yani bir nevi hayatı anımsatıyor. Belki de hayatı anımsatması nedeniyle bu kadar çok hoşuma gidiyorlar. Kullandığı renkler, tarzı da ruhumu yansıtıyormuş gibi hissettiriyor, sanırım o nedenle portremi onun yapmasını istedim.

Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ediyorum ve düşünce birliğime katkılarınızı bekliyorum.🖖