Merhaba tüm organik ve yapay yaşam formları,

Bazen hayat, hiç beklemediğimiz yönlere doğru yol alır. İşte son birkaç aydır, ben de böyle bir serüvenin içinde buldum kendimi.

Her ne kadar rahat koşullarda pratisyenlik yapıyor olsam da, acilde çalışmanın getirdiği stres beni çok yormuştu. Zorunlu görevden kaçış yolu olarak, fazla düşünmeden halk sağlığı asistanlığını tercih listeme ekledim. Ancak simülasyon sonuçlarına göre bu tercihin bana gelmesi pek mümkün görünmüyordu.

Sonuçlar açıklandığında ise büyük bir sürprizle atandığımı öğrendim. Böylece benim için bambaşka bir macera başladı. İlk defa ailemden uzakta, daha önce hiç ayak basmadığım bir şehirde, tek başıma yaşamaya başlayacaktım. Heyecan ve endişenin iç içe geçtiği duygularla ailemle birlikte yeni şehrime doğru yola çıktık. Ablamdan ve kız kardeşlerimden ayrılmak hüzün doluydu ama aynı zamanda yeni bir başlangıcın da eşiğindeydim.

Neyse ki Rabbimin yardımıyla, gönlüme göre bir ev bulmam çok kolay oldu. Şimdi her sabah martı sesleriyle uyanıyor, gün boyu penceremden gelen çocuk sesleriyle evimin neşelendiğini hissediyorum. Misafirlerimin dediğine göre, huzur veren bir evim varmış. Ben de öyle hissediyorum, çok şükür.

Yeni işime başladım ve halk sağlığı asistanlığı bana hayal ettiğimden çok daha güzel bir yaşam sundu.

Açıkçası, yetişkinlikle birlikte öğrenme şevkimi kaybetmekten korkuyordum. Bu korkumun yavaş yavaş gerçeğe dönüştüğünü de hissediyordum. Ancak fark ettim ki beni durduran şey merakımın azalması değil, yaşam biçimimdi. Buraya gelişimle birlikte büyük bir şevkle yazılım projelerime yeniden başladım. Sosyoloji okumalarım ve çalışmalarım hız kazandı, tıpla ilgili harika şeyler öğreniyorum. Rafa kaldırdığım birçok proje yeniden gündemime girdi.

Bonus olarak beni çok mutlu eden gelişmelerden birini de paylaşmak isterim: Bölümdeki hocalarım, yazılıma olan ilgimi büyük bir heyecanla destekliyorlar. Şimdiden intörnlere sağlıkta yapay zeka hakkında sunumlar yapmaya başladım bile. Tam da paylaşmak istediğim şeyleri anlatabileceğim bir ortam buldum.

Ve tüm bunların başlangıcı, aylar önce ettiğim duaların kabulü ile oldu. Rabbimden belirli bir iş veya şehir istememiştim. Tek istediğim belli bir yaşam biçimiydi. O da bana en güzel haliyle sundu elhamdülillah🩷

Şimdi günlerim asude bir şekilde geçiyor. Bu yeni şehri ve insanlarını keşfetmek, merakımı ve öğrenme heyecanımı diri tutan şeyler okuyup yazmak bana iyi geliyor.

Favori kitapçımı, kütüphanemi ve çiçekçimi buldum bile. Şimdi ise, bu şehre dair yeni keşifler yapmak için bir sonraki adımım, ruhumun huzur bulacağı camileri ve çalışma mekanlarımı belirlemek.

Tek başına yaşamanın getirdiği sorumluluk hissiyatını deneyimlemek de oldukça keyifli. Gerçekten bir yetişkin gibi hissetmeye başladım. Hatta bir ay içinde, olgunluk yolunda kaydettiğim mesafe beni şaşırtıyor. Geç kalmış bir değişim belki, ama sonuçta her şeyin bir vakti var; geç olsun, güç olmasın.

Fark ettiğim bir diğer şey de yemek yapma konusunda. Daha önce mutfakta vakit geçirmekten pek hoşlanmadığımı sanıyordum. Ancak kendi yemeklerimi hazırlarken anladım ki, bedenimizi nasıl beslediğimiz de en az ruhumuzu nasıl beslediğimiz kadar önemli. Ruhumu güzel şeylerle beslemeye çalışırken bedenimi ihmal etmemeliyim. Annemin dualarla yaptığı yemeklerin kıymetini ve şifasını şimdi çok daha iyi anlıyorum. Sevdiklerime, onlar için dua ederek şifa olacak yemekler yapmanın heyecan verici hazzını keşfettim.

---

Burada bol bol okuyorum ve okuduklarım üzerine düşüncelerimi paylaşmak istiyorum. Ancak yazılar ile duygularımı ve heyecanımı tam olarak ifade edebildiğimi düşünmüyorum. Yazmak, ustalık gerektiren bir iş ve bu yolculukta kat etmem gereken uzun bir mesafe var. Bu sebeple, düşündüklerimi video veya podcast gibi daha doğrudan ve etkili yollarla paylaşmak istiyorum.

Burada mahremiyet kaygılarım gündeme geliyor. Aylardır zihnimde dönen, fakat bir türlü çözüme kavuşturamadığım bir ikilem içindeyim. Düşündüklerimi paylaşıp düşünce birliğime katkı sunacak insanlar ile iletişime geçmek istiyorum ancak herkese de ulaşmasını istemiyorum.

Bu yüzden, denetimini kendim sağladığım ve yalnızca belirli kişilere açık olan bir platformda, örneğin Skool gibi bir platformda kapalı bir grup kurarak, paylaşımlarımı böyle yapmayı düşünüyorum. Fikirlerim hâlâ şekilleniyor; bu konuda önerilerinize açığım.

Sizlere bir aylık serüvenimin belli kesitlerini aktardım; geleceğin nasıl şekilleneceğini henüz bilmiyorum. Halk sağlığı asistanlığı, basamak olarak kullanmak için geldiğim bir yerdi. Hâlâ aynı şekilde düşünüyorum; gün sonunda bu alanda uzmanlaşmak isteyip istemediğim konusunda emin değilim, ancak bu belirsizlik beni endişelendirmiyor. Rabbimin bana sunduğu bu nimetin, yani kendi zamanımı daha özgürce düzenleyebildiğim sürecin şükrünü en güzel şekilde eda edebilmek için vaktimi hayırlı işler ile geçirmeye özen gösteriyorum. Öğrenme maceram büyük bir şevk ve keyifle devam ediyor. Ve biliyorum ki:

“O, beni yaratan ve bana doğru yolu gösterendir.”

Şuara (26,78)